Zivot kao produbljivanje svoje egzistencijalne opredeljenosti za blagonaklonost blagodatne vere. Obozenje kao svagda aktuelni proces oduhovljenja u Liturgijskom Bogu. Askeza kao neusiljeno zivljenje Hristom po dobrovoljnom poniranju u sozercateljne logose. Molitva kao nemo disanje I neizgovorena komunikacija sa glasnim prisustvom Boga. Mir kao ispunjena praznina od dodira svetoduhovnog sveprozimanja. Mudrost kao otisak Bozijeg karaktera koji stvorenost usisava u nestvorenost cineci da zamukne svako slovo. Radost kao pokrivac ljubavi prema svemu sto nosi pokret. Oprostaj kao razumevanje ljudskih namera usled kojih dolaze slabosti. Eshaton kao uvek prisutni stadijum osvecenja propadljivosti istoricnosti I patologicnosti. Crkva kao vanzemaljsko prisustvo nebesa na zemlji. Vrlina kao produkt odobrovoljavanja u blagodati Bozijoj. Ljubav kao ucelovnjenje u prisnost Oca, Sina I Svetoga Duha. Harmonija kao odvezanost od naslaganih ostrascenosti ovosvetskim polurealnostima. Krotkost kao umudrenje Bogodolicnom svetloozarenoscu. Tisina kao preobrazajno usadjivanje u ljubecu zamisljenost. Stradanje kao izlomljenost gordosti I kao mogucnost spasenja neinficirane Duhonosnosti. Konflikt kao izazov isceljenja uzajamne palosti. Tuga kao smirenje pred tudjom slobodom I kao aktivna zastalost pred introspekcijom I bogospekcijom. Bol kao vristece otkrovenje necije ipostasi. Greh kao solucija pokajanja u kojem blagodat ukida razmnozavanje strasti. Smrt kao usamljivanje pred Tajnom Bozijom I kao ovaskrsavajuca uteha. Tenzija kao mogucnost pripitomljavanja drske napetosti I kao delatno prepustanje Bozijoj ikonomiji. Vreme kao postolje u kojem Bog projavljuje I dejstvuje Sebe ovekovecujuci druge Sobom. Muzika kao predah od nepotrebnih analiticnosti I briznosti koje udaljuju od kontinuiteta zivece vere. Prijatelj kao perspektiva eshatoloske novine koja dragocenijom kreativnoscu osmisljava sadasnju nepostojanost. Dogadjaji kao blagodatne slojevitosti u kojima Bog Sebe otkriva na razlicite nacine. Rec kao prethodnica oblagodacenosti koja izranja na povrsinu licnosti u slavi Bozijoj. Pogled kao medjuljudski dodir nedodirljivih licnosti u toplom sjedinjenju I kao blagodatni prelazak preko drugih koji samim pogledom izliva svetlost na pogledane. Odgovornost kao sustinski preokret identiteta utemeljenog dotad na fiktivno-potrosackim kalupima sladostrasca. Skromnost kao nezavisnost od drugih – ne bez ljudi vec bez njhovih intriga i navijacke podrske u sirenju geta protiv drugih. Osmeh kao iskreno iskustvo realnog Carstva Nebeskog. Smirenje kao aktivna nepokretnost u Bogu. Um kao dostizanje nedostiznog I kao nedostizanje dostiznog. Osetljivost kao mogucnost priopstavanja blagodati Gospodnjoj I kao suprotnost zloj senzibilnosti – sujeti.

Advertisements